یادداشت‌هایی از جاغوری

به دنبال انفجار اخيري كه در ولسوالي سپين بولدك ولايت قندهار به وقوع پيوست امروز عدهء زيادي از مردم ولايت غزني دست به تظاهرات زدند.

به گفته عبدالوكيل كامياب آمرامنيت قوماندان امنيه اين ولايت تظاهرات از ساعت 7:45 صبح امروز شروع و به مدت 4 ساعت ادامه داشت.
كامياب به صداي افغان گفت: مظاهره كنندگان ازمناطق مختلف ولايت غزني مقابل ساختمان اين ولايت تجمع كرده و پاكستان و اداره استخبارات اين كشور را مقصر در آموزش تروريستان مي دانستند.
وي افزود: تظاهرات كنندگان با نيروهاي امنيتي درگير شدند كه در نتيجه نيروي امنيتي پوليس موفق به پراكندن مظاهره كنندگان شدند.
گفتني است تظاهرات كنندگان خواهان جلوگيري چنين واقعاتي در تمام ولايات كشور بودند.

---

تلویزیون ملی افغانستان گزارش مشروح از این تظاهرات مردمی داشت. آنچه تلویزیون افغانستان نشان می داد حضور گسترده و چشمگیر مردم  و بویژه مردم هزاره در این تظاهرات بود. شگفت انگیز ترین بخش این تظاهرات بیانیه و سخنرانی شیرعلم در جمع تظاهر کنندگان بود. در حالی که زبان رسمی شهر کاملا فارسی می باشد شیرعلم خان- که زمانی باشی حبیب خان میزبانش بود- برای مردم شهر به زبان پشتو سخنرانی کرد. البته هدف من این نیست که حتما برای مردم باید به زبان فارسی سخن راند بلکه به نظرمن در جمعی که شاید بیشتر مردمش پشتو ندانند سخنرانی با این زبان هیچ سودی نداشته بلکه خود نوعی تلف کردن وقت خواهد بود.تا آنجایی که تلویزیون ملی از مردم نظر می خواست همه ی مردم به زبان فارسی جواب میدادند که این خود نشاندهنده ی فارسی بودن شهر غزنی است. ولی اگر این سخنرانی در قندهار به زبان فارسی می بود نیزهمین وضع - بیهوده بودن-را داشت. بیانیه ی پایانی پانزده ماده ای؟ هم به زبان پشتو ایراد شد که سوگمندانه به علت عدم آشنایی  ام با این زبان از آن چیزی نفهمیدم. و حال سوال من این است که چه نیازی وجود دارد که در جمعی که بیشتر اعضای آن را فارسی زبانان تشکیل میدهند بیانه های مهم را به زبان پشتو خواند؟ آیا این خود از بین برنده وحدت ملی نیست؟ آیا مگر در کشور دوزبان رسمی وجود ندارد؟ آیا درست است که مثلا در شهر خوست به زبان فارسی برای مردم سخنرانی شود و سخنرانی هیچ ترجمه ای هم نشود؟ چرا نباید این بیانیه ها و این سخنرانی ها ترجمه شوند؟